Home » Memoriam » In memoriam Hind 24 januari 2003 − 20 november 2015

 
 

In memoriam Hind 24 januari 2003 − 20 november 2015

 

Hind
24 januari 2003 − 20 november 2015

Vrijdag hebben wij onverwachts afscheid moeten nemen van onze oudste labrador Hind.
Als een hond deze leeftijd bereikt weet je dat het afscheid dichterbij komt. Natuurlijk ze was oud en mankeerde van alles maar ondanks alle ouderdomskwaaltjes hobbelde ze toch elke dag mee als de honden in de bossen werden uitgelaten. Rennen was er niet bij, de andere honden lieten haar links liggen. Ze was doof, had last van artrose, leefde in haar eigen wereld maar genoot van de wandelingen op haar manier.
Ze was onze 5e labrador die voor jachtproeven werd getraind.
Hind was één van de eerste snelle Labradors.

zhora1

Ze was lang, ze was slank , slim en had een ontzettende hekel aan regen, water en vervelende begroeiing.
Het kostte ons dan ook veel moeite om haar te leren dat ze die eend ook in de regen uit de bramen of brandnetels moest halen. Uiteindelijk deed ze dat, niet van harte maar omdat het moest.
In ons roedel was zij het maatje van Igor. Samen rennen, spelen en alles eten wat God verboden had.
Samen reisden wij Nederland door om aan verschillende jachtproeven deel te nemen.
Igor of Hind, beiden vielen regelmatig in de prijzen. Als Hind een proef ging lopen hoopten wij dat de weergoden medewerking wilden verlenen. Regen was natuurlijk het slechtste scenario wat wij konden bedenken. Als ze alleen maar die druppels voelde kwam er een trieste uitdrukking in haar ogen of ze zeggen wilde „nou ja zeg moet dit nu echt”
Toen Igor twee jaar geleden weg viel werd ze eenzaam. De andere honden zagen haar niet te staan. Een maatje had ze niet meer. Haar gezondheid ging snel achteruit. Nu is Hind nooit een echte sterke hond geweest. Ze mankeerde regelmatig van alles. Waren het niet haar oren waar het water inliep dan kreeg ze last van evenwicht storingen.
Toch waren het in onze ogen kleine kwaaltjes. Een zalfje hier of een pilletje daar, zo werd ze ouder. Wij pasten ons een beetje aan Hind aan.
Omdat ze doof was deed ze natuurlijk dat wat ze zelf wilde. Boos worden had geen zin want ze hoorde je toch niet. Vaak moesten wij om haar lachen, Hind mediteerde namelijk met bomen.
Ondanks haar leeftijd en kwaaltjes namen wij haar overal mee naar toe. Het roedel zou niet compleet zijn zonder Hind. Elk jaar een paar dagen naar Drenthe. In Drente werd Hind een andere hond, ze genoot van de lange boswandelingen. Ze was vrolijk en ondernemend en trok zelfs af en toe een sprintje. Op vakantie naar Frankrijk
Hind hield van warmte ze was een echte zon aanbidster. De warmte van de zon op haar huid vond ze heerlijk. Zelfs bij 30 graden bleef ze in de zon liggen. Als wij het over Hint hadden zeiden wij altijd”onze Hind is een mooi weer hond”.
Een paar weken geleden ontdekten wij een klein gezwel aan haar linker elleboog. Binnen twee weken was het uitgegroeid tot een tumor waar ze met lopen veel last van had. Gezien haar leeftijd wilden wij er eigenlijk niets aan laten doen maar de dierenarts gaf aan dat lopen erg pijnlijk was en dat een foto uit zou wijzen of er uitzaaiingen waren bij de longen.
Dit was niet het geval en na overleg besloten wij Hind toch te laten opereren.Dat pakte niet goed uit. Tijdens de eerste nacht zag ze kans om de hechtingen los te trekken. Het resultaat was, een grote wond die maar heel langzaam dicht wilde gaan. Twee keer per week werd ze verbonden en 24 uur per dag had ze een een kap op haar hoofd. Wij vonden het vreselijk en hadden bij tijd en wijle spijt van onze beslissing. We wilden haar nog zo graag meenemen naar het bos waar ze pijnloos van de wandeling kon genieten
De bewuste vrijdag kreeg ze weer een schoon verband. De wond zag er iets beter uit en ze liep wat makkelijker.
Om 18.00 liet ik haar uit, Op een rustig tempo liep ze die dag zelfs een klein stukje verder.
Om half zeven begon ze te piepen, iets wat Hind zelden deed. Ik ging naar haar kennel om te kijken wat er aan de hand was en zag dat de buik van Hind een dubbele omvang had gekregen. Om kwart over zeven namen wij afscheid van haar. Een maagkanteling werd haar fataal.
Daar sta je dan anderhalf uur later, verdoofd bij haar kennel met haar riem in de hand.Op de grond liggen wat verdwaalde brokjes omdat het eten met een kap op je hoofd niet van een leien dakje gaat.
Alles wat rest is de herinnering aan een bijzondere hond met een eigen karakter die we zo graag nog wat langer bij ons hadden willen houden. Het roedel is niet meer compleet.
Wat is het toch jammer dat een hondenleven zo kort is zeker als je zo hebt genoten van een hond zoals wij dat van Hind hebben gedaan.
Zoek Mardas, Ghost en je maatje Igor op en wacht op ons.

Wij hebben genoten van ons Hindekind.
Bedankt dat jij onze hond wilde zijn.

Jouw intens verdrietige baasjes

 

Geen berichten

Wees de eerste die een bericht achter laat.

Laat een bericht achter