Home »

 
 

Slipketting training

 

Slipketting training (1)

Dit beeld is u waarschijnlijk bekend, de hond loop tenminste 1.5 meter voor u uit , zijn tong hangt uit zijn bek en hij maakt tijdens het lopen angstaanjagende keelgeluiden die lijken op een wurgproces.

“Hij trekt een beetje” zeg ik vaak lachend als aspirant-cursisten voor het eerst op een training verschijnen.

In deze aflevering maak ik U bekend met de slipketting.

 

Een slipketting is een ketting die bestaat uit verschillende schakels met aan het begin en aan het einde een ring.

Het is een hulpmiddel om de hond het trekken aan de riem af te leren en om de hond te dwingen de zithouding aan te nemen.

Ze zijn verkrijgbaar in kleine, middelgrote en grote schakels.

Op de foto wordt een slipketting afgebeeld met middelgrote schakels.

slipketting1

De ketting kun je op twee manieren bij de hond om de hals leggen maar de juiste wijze wordt hieronder getoond.

Goed                                                                   Fout

slipketting2slipketting3

De slipketting moet hoog opgesloten zitten, achter de oren.

Een hond met een slipketting aan loopt altijd vlak naast zijn baas.

De correctie gebeurd van links naar rechts als de hond links loopt en andersom als de hond rechts loopt en dan is er nog een correctie van bovenaf.

De slipketting is niet aan de orde als de hond:

–          jonger dan 8 maanden is

–          los loopt

–          aan een lange lijn loopt

–          als kinderen (vanaf 12 jaar) de hond uitlaten

–          als een hond naast de fiets loopt

–          in het water

Vooroordelen

De slipketting is naast een elektronica band de ketting waar de meeste gruwelijke verhalen over de ronde doen. Wurgband, strotband, martelhulpmiddel zijn de meest gehoorde kreten. Nee, je geeft de hond liever toestemming om je van hot naar haar te trekken. Hij bepaalt wat interessant is en jij bent de volger.
De meeste eigenaren denken dat de hond een slipketting zijn hele leven moet dragen.
Veel honden lopen ook hun leven lang met een slipketting om. De slipketting is gewoon een halsband geworden en de hond stoort zich er nauwelijks aan. De huid van de hond vertoont na verloop van tijd  kale plekken daar waar de ketting regelmatig langs op schuurt.
Meestal heeft een kennis of  vriend (van de baas niet van de hond) deze mogelijkheid geopperd omdat ze ooit, heel lang geleden een hond met een slipketting hebben gehad in het ergste geval hebben gezien . Het trekken wat de hond deed is hun waarschijnlijk het beste bijgebleven. Hoort dit zo, heeft dit meerwaarde voor de hond? Op deze wijze zeker niet.

Een slipketting hoort een hulpmiddel te zijn. Dit hulpmiddel behoort altijd tijdelijk te zijn.  De maat van de ketting is erg belangrijk voor het beoogde resultaat. Te klein heeft geen enkele zin hiermee schiet je het doel voorbij. Te groot veroorzaakt de slipketting onnodig pijn bij de hond. Aan de slipketting zit een normale riem vast met een stevige sluiting. De slipketting is nu een correct hulpmiddel om de hond iets te leren nl niet trekken. Wat heb je nog meer nodig? Iemand die je leert, op de juiste wijze met de slipketting om te gaan. Dit is een taak van hondentrainers. Zij zijn verantwoordelijk,  als zij een eigenaar het gebruik van een slipketting adviseren dien je de eigenaar ook te leren correct met dit hulpmiddel om te gaan.

slipketting1

Dit brengt mij op de reden van dit artikel. Een cursist kwam op training met haar hond, een bouvier pup. Een schattig bolletje wol die bij aankomst 10 weken jong was maar hij was groter dan menig hondenpupje van 10 weken. Op training leerde zij dat de hond niet moest trekken maar met wat hulp moest hij naast haar leren lopen. Deze mevrouw was van buitenlandse afkomst en net als ik, bruin van kleur. De bouvier werd ouder en had inmiddels een indrukwekkend postuur. Zijn eigenaar is klein van stuk en dit werd als snel een probleem. De hond trok deze mevrouw van links naar rechts en van voor naar achter. Ze gedroeg zich niet anders dan andere puppen op die leeftijd maar door haar omvang was dit voor de eigenaar moeilijk te beheersen. De eigenaar ervaarde het wandelen niet meer als prettig en het vooruitzicht was niet zodanig dat het gedrag van de hond binnen afzienbare tijd zou verbeteren. Soms zijn er uitzonderingen op de regel en hij was er één van. De juiste maat slipketting werd gekocht. Hij moest wel een paar keer omgeruild worden voor een langere versie en daaruit blijkt wel weer dat hij door zijn leeftijd kleiner werd geschat.

We spraken af op een mooi veld met een aantal uitdagingen. Het doel was dat de hond instaat was rustig te volgen. Op onze wandeling moesten we hem regelmatig corrigeren met een kort ruk naar rechts (hond loopt links). Waarbij er gezegd werd “nee ,volg. Gaande weg ging het steeds beter en bij de derde ronde viel het kwartje. Keurig liep hij naast de eigenaar er was af en toe maar een correctie nodig.

Wij liepen ontspannen en blij met het resultaat door tot we een kreet hoorden. “Hé vuil zwart k… wijf durf je wel moet je bij mij doen.” De eigenaar en ik keken elkaar verbaast aan, keken vervolgens naar onze huidskleur en trokken de conclusie dat dit voor ons bedoelt was omdat er in de wijde omgeving geen kleurling te bekennen was. Gewoon negeren en doorlopen zeiden we tegen elkaar, Op het einde van de wandeling stond de “dame” in kwestie ons op te wachten. Gewapend met een paraplu

Dreigend stak ze de paraplu omhoog om haar afkeuring nog eens kracht bij te zetten. Volgens haar was de hele straat overstuur van deze vorm van dierenmishandeling. De ervaring leert mij dat ik geen aandacht moet schenken aan deze vorm van agressie en moet proberen mijn tocht voort te zetten. Ik vroeg haar rustig doch dringend of ze  toch niet van plan was om mij met de paraplu te lijf te gaan, want daar leek het op. Ze bond even in om vervolgens haar hond, die inmiddels driftig aan de riem trok richting Bouvier te duwen. Waarschijnlijk om de bouvier te troosten. Ik wilde net waarschuwen dit niet te doen maar het was al niet meer nodig. Met enig gegrom en wat dreiging van de kant van onze bouvier liet deze mevrouw haar voornemen voor wat het was met de opmerking” moet je kijken hoe agressief dat beest is. De eigenaar en ik haalden de schouders op klopten de Bouvier nog even liefkozend  op de rug en vervolgden onze weg en de Bouvier, die liep keurig naast ons terwijl de hond van onze dame haar huiswaarts trok.

slipketting




Vooroordelen
 Vooroordelen.



De slipketting is naast een elektronica band de ketting waar de meeste gruwelijke verhalen over de ronde doen.

Wurgband, strotband, martelhulpmiddel zijn de meest gehoorde kreten.
Nee, je geeft de hond liever toestemming om je van hot naar haar te trekken. Hij bepaalt wat interessant is en jij bent de volger.
De meeste eigenaren denken dat de hond een slipketting zijn hele leven moet dragen.
Veel honden lopen ook hun leven lang met een slipketting om. De slipketting is gewoon een halsband geworden en de hond stoort zich er nauwelijks aan.
De huid van de hond vertoont na verloop van tijd kale plekken daar waar de ketting regelmatig langs op schuurt.

Meestal heeft een kennis of vriend (van de baas niet van de hond) deze mogelijkheid geopperd omdat ze ooit, heel lang geleden een hond met een slipketting hebben gehad in het ergste geval hebben gezien . Het trekken wat de hond deed is hun waarschijnlijk het beste bijgebleven.
Hoort dit zo, heeft dit meerwaarde voor de hond? Op deze wijze zeker niet.



Een slipketting hoort een hulpmiddel te zijn. Dit hulpmiddel behoort altijd tijdelijk te zijn. De maat van de ketting is erg belangrijk voor het beoogde resultaat. Te klein heeft geen enkele zin hiermee schiet je het doel voorbij. Te groot veroorzaakt de slipketting onnodig pijn bij de hond.
Aan de slipketting zit een normale riem vast met een stevige sluiting. De slipketting is nu een correct hulpmiddel om de hond iets te leren nl niet trekken. Wat heb je nog meer nodig?
Iemand die je leert, op de juiste wijze met de slipketting om te gaan.
Dit is een taak van hondentrainers. Zij zijn verantwoordelijk, als zij een eigenaar het gebruik van een slipketting adviseren dien je de eigenaar ook te leren correct met dit hulpmiddel om te gaan.



Dit brengt mij op de reden van dit artikel. Een cursist kwam op training met haar hond, een bouvier pup. Een schattig bolletje wol die bij aankomst 10 weken jong was maar hij was groter dan menig hondenpupje van 10 weken.

Op training leerde zij dat de hond niet moest trekken maar met wat hulp moest hij naast haar leren lopen. Deze mevrouw was van buitenlandse afkomst en net als ik, bruin van kleur.
De bouvier werd ouder en had inmiddels een indrukwekkend postuur. Zijn eigenaar is klein van stuk en dit werd als snel een probleem.

De hond trok deze mevrouw van links naar rechts en van voor naar achter. Ze gedroeg zich niet anders dan andere puppen op die leeftijd maar door haar omvang was dit voor de eigenaar moeilijk te beheersen. De eigenaar ervaarde het wandelen niet meer als prettig en het vooruitzicht was niet zodanig dat het gedrag van de hond binnen afzienbare tijd zou verbeteren. Soms zijn er uitzonderingen op de regel en hij was er één van.
De juiste maat slipketting werd gekocht. Hij moest wel een paar keer omgeruild worden voor een langere versie en daaruit blijkt wel weer dat hij door zijn leeftijd kleiner werd geschat.



We spraken af op een mooi veld met een aantal uitdagingen. Het doel was dat de hond instaat was rustig te volgen.
Op onze wandeling moesten we hem regelmatig corrigeren met een kort ruk naar rechts (hond loopt links). Waarbij er gezegd werd “nee ,volg.
Gaande weg ging het steeds beter en bij de derde ronde viel het kwartje. Keurig liep hij naast de eigenaar er was af en toe maar een correctie nodig.



Wij liepen ontspannen en blij met het resultaat door tot we een kreet hoorden. “Hé vuil zwart k… wijf durf je wel moet je bij mij doen.” De eigenaar en ik keken elkaar verbaast aan, keken vervolgens naar onze huidskleur en trokken de conclusie dat dit voor ons bedoelt was omdat er in de wijde omgeving geen kleurling te bekennen was. Gewoon negeren en doorlopen zeiden we tegen elkaar, Op het einde van de wandeling stond de “dame” in kwestie ons op te wachten. Gewapend met een paraplu
Dreigend stak ze de paraplu omhoog om haar afkeuring nog eens kracht bij te zetten.
Volgens haar was de hele straat overstuur van deze vorm van dierenmishandeling. De ervaring leert mij dat ik geen aandacht moet schenken aan deze vorm van agressie en moet proberen mijn tocht voort te zetten. Ik vroeg haar rustig doch dringend of ze toch niet van plan was om mij met de paraplu te lijf te gaan, want daar leek het op. Ze bond even in om vervolgens haar hond, die inmiddels driftig aan de riem trok richting Bouvier te duwen.

Waarschijnlijk om de bouvier te troosten. Ik wilde net waarschuwen dit niet te doen maar het was al niet meer nodig. Met enig gegrom en wat dreiging van de kant van onze bouvier liet deze mevrouw haar voornemen voor wat het was met de opmerking” moet je kijken hoe agressief dat beest is.
De eigenaar en ik haalden de schouders op klopten de Bouvier nog even liefkozend op de rug en vervolgden onze weg en de Bouvier, die liep keurig naast ons terwijl de hond van onze dame haar huiswaarts trok.